Oddanie całej chwały dla Jezusa

W tym artykule omówimy kontekst historyczny, kulturowy i zdaniowy fragmentu Flp 2:5-11. Odniesiemy się także do oryginalnego tekstu greckiego Nowego Testamentu, aby lepiej zrozumieć, dlaczego ten fragment jest jednym z najważniejszych tekstów chrystologicznych w całym Nowym Testamencie.

WSTĘP

List do Filipian został napisany przez apostoła Pawła do wspólnoty chrześcijańskiej w Filippi. Fragment Flp 2:5-11 pokazuje Jezusa jako Tego, który uniża samego siebie, przyjmuje postać sługi, jest posłuszny aż do śmierci, a następnie zostaje wywyższony przez Boga. Sens tego tekstu prowadzi do jednego głównego wniosku: cała chwała należy się Jezusowi jako Panu.

1. Kontekst historyczny

Filippi było miastem rzymskim, mocno związanym z kulturą cesarstwa. Ludzie znali tam pojęcia honoru, władzy, posłuszeństwa i publicznego wywyższenia. W takim świecie Paweł pokazuje Jezusa inaczej niż zwykłych władców: Jezus nie zdobywa chwały przez przemoc, pychę ani dominację, ale przez pokorę, posłuszeństwo i oddanie.

2. Kontekst kulturowy

W kulturze rzymskiej ważne było wysokie miejsce społeczne, prestiż i uznanie ludzi. Paweł odwraca ten sposób myślenia. Pokazuje, że prawdziwa wielkość Jezusa objawia się w uniżeniu. Jezus nie trzyma się swojej godności egoistycznie, ale zstępuje do poziomu sługi. Dlatego Bóg Go wywyższa.

3. Kontekst zdaniowy Flp 2:5-11

Cały fragment ma jasny ruch myśli:

1. Jezus istnieje w Bożej postaci.
2. Nie wykorzystuje swojej godności dla siebie.
3. Uniża się i przyjmuje postać sługi.
4. Staje się posłuszny aż do śmierci krzyżowej.
5. Bóg wywyższa Go ponad wszystko.
6. Każde kolano ma się zgiąć przed Jezusem.
7. Każdy język ma wyznać, że Jezus Chrystus jest Panem.

4. Odniesienie do greckiego tekstu Nowego Testamentu

W tekście greckim ważne są zwłaszcza słowa:

• morphē theou — „postać Boga” albo „forma Boga”. Oznacza wyjątkową godność Jezusa.
• ekenōsen — „ogołocił samego siebie”. Nie znaczy, że Jezus przestał być tym, kim był, ale że dobrowolnie przyjął uniżenie.
• doulos — „sługa” albo „niewolnik”. Pokazuje skrajne uniżenie Jezusa.
• Kyrios — „Pan”. To tytuł najwyższej godności, którym chrześcijanie wyznawali władzę Jezusa.

5. Sens teologiczny

Flp 2:5-11 pokazuje, że chwała Jezusa nie jest oderwana od Jego cierpienia. Najpierw jest uniżenie, posłuszeństwo i krzyż, a potem wywyższenie. Dlatego oddanie chwały Jezusowi nie jest tylko emocją religijną. Jest uznaniem, że Jezus jest Panem, który przeszedł drogę pokory i został wywyższony przez Boga.

WNIOSKI I KONKLUZJE

Fragment Flp 2:5-11 uczy, że Jezusowi należy się pełna chwała, ponieważ Jego droga prowadzi od dobrowolnego uniżenia do najwyższego wywyższenia. W świecie, który cenił władzę, siłę i prestiż, Paweł pokazuje inną logikę: prawdziwa wielkość objawia się w pokorze, służbie i posłuszeństwie Bogu.

Dlatego słowa pieśni: „Jesteś wielki, jesteś wielki, jesteś wielki Panie mój” pasują do sensu Flp 2:5-11. Nie są pustym zachwytem. Są odpowiedzią człowieka na to, kim według Nowego Testamentu jest Jezus: wywyższonym Panem, przed którym każde kolano ma się zgiąć i którego każde usta mają wyznać.