Świadectwo • Wiara • Nauka

Jezus Chrystus – Baranek który zbawia

Pieśń

Zaśpiewajmy Bogu Jedynemu, Panu Jezusowi Chrystusowi naszemu Potężnemu.
On niedługo przyjdzie aby zebrać swoich wybranych, wszystkich jego uczniów umiłowanych.
On już raz zapłacił za nich swoją Krwią, jako Baranek sam śmiertelnie się zranił,
więc co by się nie działo On i tak już ich zbawił.
Dlatego nas uratował, ponieważ tak bardzo nas umiłował.

WSTĘP

Powyższa pieśń porusza główne tematy Ewangelii: panowanie Jezusa Chrystusa, Jego przyszłe przyjście, odkupienie przez Jego krew, obraz Baranka bez skazy oraz zbawienie wypływające z miłości Boga. Współczesna biblistyka podkreśla, że takie motywy nie są późnym dodatkiem do wiary chrześcijańskiej, ale należą do samego rdzenia najstarszego świadectwa Nowego Testamentu.

Badacze zwracają uwagę, że już najwcześniejsze wspólnoty chrześcijańskie modliły się do Jezusa, wyznawały Go jako Pana i odczytywały Jego śmierć w świetle obrazów paschalnych, ofiarniczych i mesjańskich. Dlatego wersety dobrane niżej są adekwatne do treści tej pieśni nie tylko tematycznie, ale też teologicznie i biblijnie.

Filipian 2,9-11
„Dlatego też Bóg nad wszystko Go wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.”

Ten fragment pokazuje, że Jezus nie jest przedstawiony jedynie jako nauczyciel, ale jako Pan wywyższony przez Boga. W języku Nowego Testamentu tytuł „Pan” ma bardzo głębokie znaczenie. W wielu miejscach odnosi się do godności, która w tle prowadzi do starotestamentowego obrazu Boga jako jedynego Władcy. Dlatego słowa pieśni o Jezusie Chrystusie „naszym Potężnym” mają mocne oparcie biblijne.

1. Jezus jest Panem i jedynym Zbawicielem

Dz 4,12
„I nie ma w nikim innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, przez które moglibyśmy być zbawieni.”

Ten werset jest bardzo mocny. Apostołowie nie mówią, że Jezus jest jedną z wielu dróg, ale że zbawienie zostało związane właśnie z Nim. W kontekście pieśni oznacza to, że nie człowiek zbawia sam siebie, nie religijne zasługi zbawiają człowieka, lecz zbawienie przychodzi przez osobę i dzieło Jezusa Chrystusa.

1 Kor 8,6
„Dla nas istnieje jeden Bóg Ojciec, z którego wszystko pochodzi i dla którego istniejemy, oraz jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego także my istniejemy.”

Paweł zachowuje wiarę w jednego Boga, a równocześnie umieszcza Jezusa w samym centrum tej wiary. To bardzo ważne. W świetle biblistyki jest to jeden z kluczowych tekstów pokazujących, że wysoka chrystologia pojawiła się bardzo wcześnie. Dlatego wezwanie do oddania czci Jezusowi stoi na mocnym fundamencie nowotestamentowym.

Rz 10,9
„Jeżeli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg wzbudził Go z martwych, będziesz zbawiony.”

Tutaj widać połączenie wiary, wyznania i zbawienia. Uznanie Jezusa za Pana nie jest tylko religijną formułą. To wejście w nową relację z Nim, opartą na zaufaniu i posłuszeństwie.

2. Jezus przyjdzie ponownie, aby zgromadzić swoich

Jan 14,3
„Przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście gdzie Ja jestem i wy byli.”

To nie jest tylko ogólna obietnica pocieszenia. Jezus mówi tu bardzo osobiście. Nie chodzi jedynie o przyszłe wydarzenie kosmiczne, ale o spotkanie Pana ze swoimi uczniami. W pieśni brzmi to w słowach o zebraniu wybranych i umiłowanych uczniów.

1 Tes 4,16-17
„Sam Pan zstąpi z nieba na hasło, na głos archanioła i na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi będziemy porwani w obłokach na spotkanie Pana w powietrzu, i tak zawsze będziemy z Panem.”

Paweł opisuje tutaj nie tyle sensacyjną scenę, ile wielką chrześcijańską nadzieję. Sednem nie jest sama niezwykłość wydarzenia, ale słowa: „i tak zawsze będziemy z Panem”. To właśnie jest centrum. Powrót Chrystusa oznacza ostateczne zgromadzenie tych, którzy do Niego należą.

Mt 24,31
„I pośle swoich aniołów z donośnym głosem trąby i zgromadzą Jego wybranych z czterech stron świata, od krańca nieba aż po kraniec nieba.”

Tutaj wyraźnie pojawia się motyw wybranych. W Biblii nie chodzi o zimne, mechaniczne wyróżnienie ludzi, ale o tych, którzy należą do Boga i pozostają w relacji z Jego Synem. Określenie „uczniowie umiłowani” dobrze oddaje ten osobisty wymiar.

Ap 22,12
„Oto przychodzę wkrótce, a moja zapłata jest ze mną, aby oddać każdemu według jego czynu.”

Końcowe rozdziały Apokalipsy utrzymują Kościół w stanie czuwania. Chrystus ma przyjść naprawdę. Dlatego chrześcijańska nadzieja nie kończy się na wspominaniu krzyża, lecz obejmuje także oczekiwanie na przyjście Pana.

3. Jezus zapłacił swoją krwią jako Baranek bez skazy

1 P 1,18-19
„Zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem albo złotem, lecz drogocenną krwią Chrystusa, jak baranka niewinnego i nieskalanego.”

Piotr bardzo jasno mówi o cenie odkupienia. Nie chodzi o zwykły symbol, ale o rzeczywiste oddanie życia. Obraz Baranka niewinnego i nieskalanego nawiązuje do ofiary czystej, bez skazy. To wzmacnia sens słów pieśni o Jezusie, który „zapłacił” za swoich własną krwią.

J 1,29
„Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.”

To jedno z najważniejszych zdań w całej Ewangelii Jana. Tytuł „Baranek Boży” zawiera wielką głębię. Badacze wskazują, że mogą się tu łączyć różne tła: Pascha, ofiara, motyw cierpiącego sługi oraz obraz zbawczego działania Boga. Najprościej mówiąc: Jezus nie tylko naucza o zbawieniu, ale sam je niesie w swoim ciele i przez swoją śmierć.

Ap 5,9
„Zostałeś zabity i swoją krwią nabyłeś dla Boga ludzi z każdego plemienia, języka, ludu i narodu.”

W Apokalipsie Baranek nie jest znakiem słabości. To właśnie zabity Baranek okazuje się zwycięzcą. Jest to bardzo ważne teologicznie. Zwycięstwo Chrystusa nie przyszło przez przemoc polityczną ani siłę wojskową, ale przez śmierć ofiarną i wierność aż do końca.

Iz 53,5.7
„On był przebity za nasze grzechy, starty za nasze winy. (...) Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec tych, którzy ją strzygą, tak nie otworzył swoich ust.”

Choć jest to tekst ze Starego Testamentu, Kościół od początku odczytywał go w świetle męki Chrystusa. W kontekście pieśni to ważny fragment, bo pokazuje, że śmierć Jezusa nie była przypadkiem ani porażką, lecz częścią Bożego planu zbawienia.

Hbr 9,12
„Wszedł raz na zawsze do Miejsca Najświętszego, nie przez krew kozłów i cielców, ale przez własną krew, dokonawszy wiecznego odkupienia.”

List do Hebrajczyków wyjaśnia, że ofiara Chrystusa ma wartość ostateczną. Nie trzeba jej powtarzać. To dobrze pasuje do słów pieśni, że Jezus „już raz zapłacił”. To „raz” ma ogromne znaczenie: Jego ofiara jest pełna, skuteczna i wystarczająca.

4. Co by się nie działo – zbawienie opiera się na dziele Chrystusa

Rz 8,33-34
„Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia. Któż potępi? Chrystus Jezus jest tym, który umarł, co więcej – został wzbudzony, jest po prawicy Boga i przyczynia się za nami.”

To bardzo mocne słowa pociechy. Wierzący nie opiera swojej nadziei na własnej doskonałości, lecz na tym, co zrobił Chrystus. Nie znaczy to, że życie ucznia jest obojętne moralnie. Znaczy to natomiast, że fundament zbawienia leży w Jezusie, nie w ludzkiej sile.

J 10,27-28
„Moje owce słuchają mojego głosu, a Ja je znam. Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki.”

Tutaj widać połączenie dwóch rzeczy: bezpieczeństwa i uczniostwa. Owce należą do Pasterza, słuchają Go i idą za Nim. Właśnie dlatego uczniowie nie są anonimowym tłumem, ale tymi, których Jezus zna.

Hbr 7,25
„Dlatego też może zbawić na zawsze tych, którzy przez Niego przystępują do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi.”

To bardzo ważny tekst. Pokazuje, że zbawienie nie dotyczy tylko przeszłości krzyża, ale też teraźniejszego działania zmartwychwstałego Chrystusa. On nie tylko umarł. On żyje i wstawia się za swoimi.

5. Zbawienie wynika z miłości Boga

J 3,16
„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jedynego Syna, aby każdy kto w Niego wierzy nie zginął, ale miał życie wieczne.”

To chyba najkrótsze streszczenie Ewangelii. Początkiem zbawienia nie jest ludzka zasługa, ale miłość Boga. Powyższa pieśń słusznie prowadzi do tego punktu końcowego: uratował nas, ponieważ tak bardzo nas umiłował.

Rz 5,8
„Bóg okazuje nam swoją miłość, bo Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami.”

Paweł podkreśla, że miłość Boga nie pojawiła się dopiero wtedy, gdy człowiek stał się dobry. Przeciwnie, Chrystus umarł za ludzi, gdy byli jeszcze grzesznikami. To pokazuje, że łaska Boga wyprzedza człowieka.

1 J 4,9-10
„W tym objawiła się miłość Boga do nas, że zesłał swego jedynego Syna na świat, abyśmy dzięki Niemu mieli życie. Na tym polega miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, lecz że On nas umiłował i posłał swego Syna jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy.”

Ten fragment łączy ze sobą miłość i ofiarę. To ważne, bo czasem ludzie przeciwstawiają jedno drugiemu: albo miłość, albo ofiara. Tymczasem Nowy Testament pokazuje, że ofiara Chrystusa jest właśnie największym objawieniem miłości Boga.

6. Zakończenie kaznodziejskie

Z przytoczonych tekstów wynika jasno kilka prawd. Jezus Chrystus jest Panem. On przyjdzie ponownie po swoich. On oddał własne życie jako Baranek bez skazy. Jego krew nie jest poetyckim dodatkiem, lecz językiem odkupienia. A wszystko to wypływa z miłości Boga.

Dlatego odpowiedzią człowieka nie powinien być jedynie podziw dla pięknych słów, ale wiara, wdzięczność, trwanie przy Chrystusie i czuwanie na Jego przyjście. Taka wiara nie opiera się na samym uczuciu, ale na tym, co zostało objawione w Piśmie Świętym.

WNIOSKI

ŹRÓDŁA z biblistyki

Poniżej zamieszczono wybrane anglojęzyczne źródła biblistyczne adekwatne do tematu tej pieśni i powyższego omówienia: